Amosando publicacións coa etiqueta Adrián Grande Gómez. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Adrián Grande Gómez. Amosar todas as publicacións

luns, 21 de febreiro de 2011

"La Clave Secreta del Universo" de Stephen Hawking... por Adrián Grande Gómez.

Como todos sabedes, Stephen William Hawking, é membro da Real Sociedade de Londres, da Academia Pontificia das Ciencias e da Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos. Neste apartado dedicarémonos a tratar unha das súas novelas, realizada con colaboración da súa filla Lucy Hawking, titulada "A Clave Secreta Do Universo".
Esta novela, sitúanos nunha familia un tanto peculiar. George, o protagonista do libro, ten uns pais vegetarianos, que evitan calquera tipo de tecnoloxía e por iso viven sen televisión, sen teléfono, sen radio e sen computador (algo que apasiona ao noso protagonista). O motivo disto é que os pais de George non están de acordo coas novas tecnoloxías, nin co uso de aparellos que o único que provocan, ao seu entender, é a destrución do noso planeta.
Ademais, George ten unha peculiar mascota, un cerdito. Un día, este "fero" animal (comía todo o que se atopaba polo horto e isto provocou o seu aumento considerable de tamaño) marchouse á casa de en fronte, a cal estaba deshabitada e explicitamente prohibida para George segundo deixáronllo así de claro os seus pais, pero este, decidiu ir unha noite a pesar da negativa dos seus pais.
Atemorizado, encheuse de valor para non perder ao seu animal, e cando lle pareceu habelo visto atopouse cunha nena, Annie, unha nena da súa idade un tanto pretenciosa e moi mentireira e co seu pai, Erik. A casa onde viven é un pequeno Erik e Annie é como un museo da ciencia, e o que máis chama a atención de George é Cosmos, o computador, que se presenta a si mesmo como "o máis potente do mundo".
Cosmos, é o nome polo cal é alcumado o "ordenador mais potente do mundo" e é capaz de viaxar a calquera punto do universo rexistrado na súa base de datos, e ata de ¡descubrir e chegar a novos planetas!
Logo de xurarlle a Erik, que usará a ciencia só para bos fins, George, da man de Cosmos, descobre como se crearon as estrelas.
Cosmos explica a George que as estrelas fórmanse a partir de concentracións en xigantescas nubes de gases que se contraen debido á súa propia atracción gravitatoria. A medida que a nube encóllese, perde parte da enerxía almacenada nela como enerxía potencial gravitatoria. Esta é convertida en calor, que nos primeiros tempos da estrela embrionaria pode escapar facilmente, e así a nube de gas permanece fría. Ao aumentar a densidade da nube, faise máis difícil a saída para a calor, e así o centro quéntase. Se a nube é o suficientemente grande, o aumento da temperatura é suficiente para que ocorran reaccións nucleares polo que isto xera máis calor, e ocorre a 'combustión' de hidrogeno en helio, como no Sol.
Ao día seguinte, o profesor de George, Mr. Ripe, veo facendo un debuxo do computador de Eric e Annie en clase, e George vese obrigado a contar quen é Cosmos. O profesor Ripe manda ordena a uns matóns que vixíen a George para descubrir en que lugar se oculta a persoa que ten a Cosmos no seu poder.
Uns días máis tarde, George volve a casa dos seus veciños e grazas a Annie viaxa polo espazo mediante Cosmos, aterra nun cometa e logra ver todos os planetas e situarse na órbita de cada un deles, aínda que unha serie de imprevistos, dada a pouca experiencia dos mozos nestas viaxes sen Erik, está a piques de xogarlles unha mala pasada?
Logo disto, Annie cóntalle a George, que Erik está investigando sobre a existencia dun planeta no cal poida haber vida intelixente e os seres humanos poidan trasladarse aí, deixando así a terra no momento da súa destrución. Pero o que non sabía ningún dos 2 mozos, eran as intencións do profesor Ripe.
Un día Erik atopa unha nota, cunhas coordenadas que se semellan ás da localización dun planeta no que pode ser posible a vida das persoas, e dáse conta disto logo de realizar unha reunión entre científicos, entre os cales permitiu asistir ao pequeno George para axudalo co seu traballo sobre a ciencia, que tiña como premio un computador, polo que ao momento de achala decide comprobar se é certo ou non e introdúcese no espazo a través de Cosmos.
George, que se cheiraba algo sobre o profesor Ripe intenta detelo, pero non é posible, e Erik comproba que George tiña razón cando é absorbido por un buraco negro
Un buraco negro é unha rexión do espazo-tempo provocada por unha gran concentración de masa no seu interior, con enorme aumento da densidade, o que xera un campo gravitatorio tal que ningunha partícula material, nin sequera os fotóns de luz, pode escapar de devandita rexión.
Por sorte, George recorda que Erik estaba elaborando un libro para proporcionarlle información sobre o universo para o seu traballo de ciencia, polo que corre a buscalo por todas partes, pero ao volver atópase con que Cosmos desapareceu, e como pode comprobar observando ao fondo da rúa, isto fora obra do profesor Ripe.
George corre a darlle a noticia sobre a desaparición de Erik e Cosmos á súa nai, que á vez avisa á súa nai.
Ripe, con Cosmos nas súas mans, o computador mais potente do mundo, sente dono e amo do universo, e imaxina a se mesmo como rei do universo en moitas ocasións, pero este negábase a traizoar a Erik, polo que non cedeu nos intentos de Ripe de facer funcionar o computador?
Ripe sabía que George sospeitaba do, polo que gardou baixo chave ao computador nun recuncho da súa casa. Chegou o día do concurso de ciencia, e debíase expor todos os traballos. George, sen nada nas mans estaba preocupado polo que lle podía estar sucedendo a Erik, e nun momento de descoido de Ripe, e a que o director do colexio esixiulle permanecer alí como membro do xurado, conseguiu saír do colexio e ir a casa de Ripe a por Cosmos en compañía de Annie e a súa nai.
Unha vez recuperado Cosmos, Erik consulta o libro que Erik lle fixo a George e logra localizar a parte que trata sobre "Como saír dun buraco negro".
NOTA: Nada que caia nun buraco negro pode volver saír, polo menos na forma orixinal. Pero un buraco negro pode perder parte da súa masa. Segundo a teoría cuántica, "parellas virtuais" e partículas ás veces cobran existencia a partir do material do propio espazo. Estas partículas cancélanse rapidamente unas a outras e desaparecen. Pero se un par de partículas aparece xusto fóra do horizonte dun buraco negro, poida que unha caia dentro, para non volver saír. Se a de fóra non cae polo horizonte, entón as partículas non poden cancelarse mutuamente. Basicamente, isto "rouba" un pouco de masa do buraco negro. Ao longo de miles de millóns de millóns de millóns de anos, a perda de masa pode resultar o bastante importante para facer que o buraco negro se vaporice. O material sairía, pero non na súa forma orixinal, só como enerxía e partículas subatómicas. Esta enerxía coñécese como a radiación de Hawking, en honra de Stephen Hawking, o físico que a describiu por primeira vez.
Tras ler o que puña, George entendeu que o buraco negro iría soltando partículas de Erik ao longo de millóns de anos, polo que utilizando a Cosmos, logrou aumentar a velocidade de tempo no buraco negro producíndose así a composición de Erik, mediante as súas partículas, en apenas uns minutos, o que levaría millóns de anos compor nun proceso normal. Asombroso a que si?
Unha vez recuperado a Erik, disponse a dirixirse cara ao colexio ao concurso de ciencias, ao cal chegan xusto a tempo para a exposición do traballo de Erik e para o asombro do profesor Ripe de ver a Erik con vida.
A sobresaliente exposición de Erik sobre "Cosmos, o universo" faino gañador do concurso de ciencias e polo tanto dun computador, o cal queda controlado de uso polos seus pais, que comprenderon que para salvar o mundo deben loitar entre todos, e non basearse en culpar á ciencia dos desastres producidos e non solucionar o problema.

domingo, 20 de febreiro de 2011

“La soledad de los números primos’’ de Paolo Giordano... por Adrián Grande Gómez.

Paolo Giordano. Así se chama o seu autor e malia ser licenciado en física, realizou unha obra moi recomendable para a súa lectura.
Alice e Mattia, protagonistas da obra, son dúas persoas moi diferentes, pero á vez non tanto, pois os feitos que lles suceden na súa infancia condicionarán a súa vida. Alice (que odiaba o esquí) era obrigada polo seu pai, a asistir a unha escola de esquí. Unha mañá, lonxe dos seus compañeiros, sáese da pista e ten un grave accidente rompendo unha perna. Tras o accidente, Alice permanece soa e incapaz de moverse.
Mentres Mattia, un rapaz moi intelixente, ten unha irmá xemelga, Michelle, que ademais é atrasada. A dificultade que ten Michelle para relacionarse coa xente provoca que o seu irmán Mattia se vexa inhibido cara aos seus compañeiros, o que fixo que o día que o invitaron a un aniversario marcase un antes e un despois na súa vida, posto que ese día, ante a vergoña que lle puidese causar a súa irmá diante dos seus compañeiros, decidiu deixala nun parque sen saber que ese momento ía ser o último que ía ter ao lado da súa irmá. E así transcorre esta obra, creándoche unha sensación de pena no estómago, unha sensación nostálxica, triste en todo momento e, sobre todo, moi profunda.
Como dixo Alice na súa vinganza a Viola (unha antiga compañeira do instituto) “as decisións tómanse nuns segundos e páganse o resto da vida” e así é, posto que en momentos como no que Mattia recibe unha oferta do estranxeiro e, estando disposto a rexeitala por Alice, esta acode á súa casa e por un malentendido faille entender a este que nada o retén neste lugar, o que provoca que Mattia, coa súa personalidade enormemente introvertida, non se atreva a dicir nada e decida aceptar a oferta de traballo.
As vidas de Alice e Mattia son como eses números especiais que os matemáticos chamaron "números primos xemelgos". Por exemplo, o 11 e o 13, o 41 e o 43. Son parellas de números que están case xuntos pero entre eles existe sempre un número par que lles impide tocarse. Iso mesmo é o que pensa Mattia en relación a Alice: que as súas vidas son como eses números primos e que eles son como primos xemelgos, fortemente unidos na súa soidade, pero coa imposibilidade de tocarse.
Hai momentos nos que este libro ten a intención de tocar o profundo das persoas, e esta metáfora é un deses momentos. Se nos paramos a pensar nos que nos di sobre o 11 e o 13, o 41 e o 43 vemos que son números primos, e isto provoca que só sexan divisibles por 1 e por si mesmos, pero cada vez eses números vanse facendo máis grandes e máis separados, ata chegar a números illados, afastados, e ese é o momento no que podemos facer unha comparación entre estes peculiares números e as persoas. Desgraciadamente, hai persoas, moitas, que se senten soas, que non teñen a ninguén, son marxinados. Pero non están sós, xa que como nos di nunha liña do libro: “E no momento que parece que xa non hai máis, que el é o último, aparece a parella do anterior”.
Todos tivemos, nalgún momento da nosa vida, un momento de soidade que fai que poidamos entender o que se nos quere transmitir nesta obra.